Even lang in de buik, als uit de buik!


Donderdag 22 februari: ik had een gesprek met de gynaecoloog om het e.e.a. door te spreken voor de inleiding en om mijn ontsluiting te meten.
Ik had een goede 2cm ontsluiting en er werd besloten om mij de volgende dag in te gaan leiden.
(Dit vanwege de heftige astma klachten.)

Vrijdag 23 februari – 37.1w zwanger: Ik moest me om 7:30u in het ziekenhuis melden.
Het hartjefilmpje werd aangesloten en ongeveer een uurtje later werden mijn vliezen gebroken.

Ik werd ook meteen aan de weeën-opwekkers gezet, omdat mijn lichaam geen reactie gaf op het breken van de vliezen.IMG_0103De hele dag heb ik een super aardige verpleegkundige bij me gehad, die blijkbaar bij mij om de hoek woont.
Ze merkte op een geven moment dat ik het zwaar kreeg en ze besloot haar andere patiënt over te dragen en volledig bij mij te komen.
Wat was ik blij dat ze dit deed, dit gaf me rust en ze was een goede afleiding!

Aan het begin van de avond werd weer een keer de ontsluiting gemeten.
(Na al een tijdje aan het puffen te zijn.)
Ik merkte al vrij vlot dat er iets niet klopte, omdat de arts-assistente de hoeveelheid ontsluiting niet wilde zeggen en gelijk zei dat ze een echo wilde maken.
*F*ck, dit is niet goed! Ik schoot in de stress en appte mijn moeder dat er iets niet goed ging en dat ik haar zo snel mogelijk zou bellen.*

De echo werd gemaakt en… mini had zich gedraaid in een dwarsligging!!
Een “zeer uitzonderlijk geval” en wanneer zij zich heeft gedraaid weet niemand.
(Ik zat hier op 5/6cm ontsluiting, kwam ik later achter.)

De gynaecoloog werd erbij gehaald en ik werd voor de keus gezet: proberen te draaien met de nodige risico’s (+ kans op een keizersnede onder volledige narcose) of een keizersnede met een ruggenprik en mini geboren zien worden.
Dit was natuurlijk alles behalve wat ik verwachtte en een keus die ik niet alleen kon maken!
Ik zei dat ik even 15min de tijd nodig had om het te laten bezinken en om met mijn moeder te bellen/overleggen.
Eenmaal met mijn moeder overlegd en de nodige tranen, besloot ik voor een keizersnede te gaan.
Ik wilde mijn meisje geboren zien worden, met volledig bewustzijn en voor mijn gevoel had dit het minst risico’s. Alles voor de veiligheid van mini en mezelf, in deze gekke en onverwachtse situatie.

Op weg naar de OK had ik nog dikke lol met twee verpleegkundigen.
Even overstappen van het ene naar het andere bed, midden in de hal, in m’n OK-shirt.😂

Op de OK ging alles als een speer en binnen 45min werd mijn prachtige 2e meisje geboren!!!
Ze werd gecheckt en mocht vrijwel direct naar me toe.
3,5kg en 51cm.. mijn 2e perfecte en gezonde meisje!💗
Daar lag ze dan, eindelijk op mijn borst.
Tranen van geluk, van liefde en van alle spanningen die er uit kwamen.

Na een klein halfuurtje “bijkomen” op de OK mochten we alweer naar de afdeling toe.
Ik belde gauw mijn ouders en kreeg daarna een shotje morfine i.v.m. de pijn aan de wond.5E37028D-441D-45D3-8B13-A0FD97DBB78D*Het slangetje wat je ziet liggen is van mij, niet van mini.
Dit was voor vocht.*

Eindelijk kon ik deze dag een plekje gaan geven, want wat was dit een rollercoaster dag!!!
Maar ik wist vanaf dat moment ook: Ik kan dit alleen, ik kan als alleenstaande mama dit rocken, ik ga dit keihard als alleenstaande mama rocken!💪🏼
#supermom #dontcallmelucky #callmebadass


Lieve lezers,

Maak er een mooie weekend van.

xox,
Keer

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s