Hi lieve lezers, zoals beloofd: snel weer een blog.
De maand is nog niet afgelopen, maar stiekem hoop ik dat deze laatste dagen van april snel (en rustig) voorbij gaan.


April was een zwaar maandje.
De ziekenboeg rommelde nog en begon de medische molen in te gaan.

Zoals jullie weten heeft Miss T. geregeld oorontstekingen.
Op een geven moment was ik dit zo zat, dat ik om een verwijzing naar de KNO vroeg.
Ik kon daar vrij vlot terecht en zit ze nu in een kuur proces.
Als dit niet werkt gaat ze buisjes krijgen.
Hoe dan ook, er wordt nu goed naar gekeken en hopelijk is ze snel van die vervelende ontstekingen af!
Gelukkig eet ze als een beer, ontwikkeld ze zich super leuk en begint ze nu ook te praten.
‘Mama & eten’ zijn haar favoriete woordjes.😂

Toen Noodle buikgriep had en we voor controle bij de huisarts zaten, kreeg ik te horen dat Noodle een hartruisje heeft.
Ze kreeg meten een verwijzing naar de kinderarts en we konden daar snel terecht.
De kinderarts hoorde inderdaad ook een ruisje, dus we mochten direct een ECG/hartfilmpje laten maken.
Één week later werd ik gebeld dat het een onschuldig ruisje blijkt te zijn, gelukkig!!
Wel hebben we afgesproken dat haar hartje zo af en toe gecontroleerd wordt bij huisarts, i.v.m. hart-ziektes in de familie.
(Als we dan toch bij de huisarts zijn.)
Ik ben opgelucht dat het onschuldig is, maar ik ben ergens wel heel erg blij dat het wel gecontroleerd blijft worden.
Het is en blijft mijn kind/mijn meisje/mijn guppie.
Don’t touch my guppie!
(Dit geldt trouwens voor beide meiden – Don’t touch my guppies.)😜😉

Helaas vervelend nieuws over mijn oma.
Sommige van jullie weten dit misschien nog, maar mijn oma heeft uitgezaaide kanker.
Het is een klein jaar goed gegaan, maar ze gaat nu plots rap achteruit.
Tranen in m’n ogen als ik hoor of zie als ze pijn heeft.
Boos, omdat niemand deze ziekte verdient!
Deze reactie van mij hoort bij het verwerkingsproces, het blijft kl*te om iemand zo te zien.
Iemand die zoveel voor je betekend, in pijn.😔


Ik kan jullie wel mooie verhalen vertellen over een dagje strand wat we hebben gehad, 2 verjaardagen, het mooie weer of over de zanglessen die ik zo fijn vind om te doen, maar dat is niet hetgeen wat deze maand heeft overheerst.
Het is allemaal gewoon niet zo leuk nu, ondanks dat ik overal een positieve draai aan probeer te geven en wel gewoon doorga met mijn dagelijkse dingen.
Maar dit is ook het leven….
Het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, dat mag ook gedeeld worden.
Ik wil echt & eerlijk zijn voor/naar mezelf, maar ook naar jullie.

Geniet ik nog wel van leuke (kleine) momenten?
Ja echt wel, het laat me alles even vergeten en ik geniet dan ook echt intens van het moment.
Ik ben de mensen ook ontzettend dankbaar, de mij – ondanks alles – weer kunnen laten lachen, die naar me luisteren als het even te veel wordt en die me steunen.
Ik heb 2 fantastische kids die er iedere dag voor zorgen dat ik weet wat “onvoorwaardelijk houden van” is en die me iedere dag laten lachen.
(Ze doen het bewust en onbewust, de lieverds.)

“I may be sensitive inside, but what you see on the outside is a soldier!
And
that’s the WHOLE banana, baby!”


Lieve lezers, dit soort momenten heeft iedereen wel eens.
Soms is het gewoon even te veel en dat mag – na regen komt gelukkig weer zonneschijn, dat hou ik in m’n gedachte!🍀

LOTS OF LOVE♥️

Keer

1 reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s